Bajram Mjeku

Derisa spanjollët mburren me Don Kishotin, atë personazh që nuk ka lënë cep të botës pa e kalëruar, ka të ngjarë se sozia e tij është e kudondodhur në botën shqiptare, aq më shumë në majat e politikës së saj. Vitet e pasluftës në Kosovë kanë sjellë situata paradoksale nga më të paparashikueshmet në dëm të Kosovës dhe institucioneve më të larta të saj.

“Shkolla” e UNMIK-ut duket se Kosovën pas luftës e ka lënë të plagosur rëndë, gati po aq sa regjimi serb para dhe gjatë luftës. Kjo “shkollë”, kaq shumëkombëshe në njërën anë dhe kaq fatale në anën tjetër, vendosi gjithçka për shqiptarët dhe u kujdes edhe për detajet më të imëta, që nga zgjedhja e shefave në krye të institucioneve e deri te postet më pak të rëndësishme të saj.

Nuk ishte vetëm “shkolla” e UNMIK-ut kujdestare e të gjitha të këqijave gjatë dekadës së fundit në Kosovë, por ishin edhe OJQ-të e maskuara ndërkombëtare dhe vendorët injorantë, që Kosova të gjendet në këtë stad që është sot.

Veç seleksionimeve kryesisht negative, duket që përzgjedhjet më groteske janë bërë kur zgjidheshin dhe zgjidhen këshilltarët politikë. Në këtë pikë, shefat vendorë, me përulësinë më të devotshme, gjithmonë janë “suportuar” sa u përket emërimeve të këshilltarëve politikë nga faktori ndërkombëtar dhe OJQ-të misterioze.

Nocioni “këshilltar politik” është keqpërdorur aq shumë në dekadën e fundit, sa me të dëgjuar për emrat e sapozgjedhur të tyre në cilindo institucion, menjëherë lë të kuptohet se ose janë çimka ndërkombëtare, ose militantë të partisë prej nga e ka origjinën edhe shefi i tyre, ose janë raste sociale, ose e keqja më e madhe janë sekserë të shefave të tyre.

* * *

Më 7 prill të vitit të kaluar znj. Atifete Jahjaga u zgjodh presidente e Republikës së Kosovës. E dimë se znj. Jahjaga erdhi nga posti i zëvendësdrejtoreshës së përgjithshme të Policisë së Kosovës dhe tash ka pak rëndësi se doli nga zarfi i miqve tanë ndërkombëtarë apo jo.

E rëndësishme është se ajo erdhi në krye të shtetit pa dije elementare se si udhëhiqet shteti, aq më pak se si ta plotësojë stafin e saj në Presidencën që do ta drejtonte. Njerëz të skenës politike dhe të shoqërisë civile thanë se si askujt më shumë, presidentes së re i duhet një staf kredibil në udhëheqjen e shtetit të ri dhe ende të brishtë.

Ka të ngjarë se më shumë se presidentja që doli nga zarfi, më me vrull dolën nga zarfat këshilltarët e saj, të cilët në kolltukët e Presidencës u ulën me pompozitet dhe fodullëk, sa fitohej bindja se më shumë se këshilltarë të presidentes së re, ata janë dalzotësit e Presidencës. Ashtu siç tre nga këshilltarët e saj erdhën me zhurmë e pompozitet, vetëm pak muaj më vonë, njëri pas tjetrit ikën në heshtje dhe pa zhurmë, me tendencë për të krijuar opinionin sikur nuk ka ndodhur asgjë. Më shumë se justifikimi i tyre medial për mënyrën se si kanë ikur, më brengosës është fakti se ata nuk e kanë ndihmuar aspak presidenten e re as në ngritjen politike, as në avancimin e performancës së saj. Më shumë se zhgënjimi i opinionit për pjekurinë e tyre politike, më brengosës është fakti se ata tashmë po konsiderohen “dezertorë” të Presidencës dhe në rast se ata me ikjen pa zhurmë kanë pretenduar që të ngjiten sërish në karrierën politike, përkundrazi e kanë humbur besimin se dinë dhe mund të krijojnë politikë, derisa ringritjen politike do ta kenë të vështirë.

Institucionet e Kosovës duhet të binden një herë e mirë se punët e shtetit nuk kryhen me njerëz të modelit që “dinë gjithçka dhe nuk dinë asgjë”, por me njerëz që kanë ofruar përvoja të mira në fushat për të cilat janë thirrur për t’i menaxhuar.

* * *

Në fillim folëm për sozinë e Don Kishotit, por Kosova jo rrallë i kishte dhe vazhdon t’i ketë edhe Robin Hudët e saj. I këtillë ishte Sherif Voca nga Melenica e Mitrovicës, i cili në vitet tridhjeta të shekullit të kaluar ishte zgjedhur deputet i partisë politike “Xhemjeti” (Bashkimi), që i përfaqësonte shqiptarët në mbretërinë serbe.

Mbreti serb, Aleksandri I, i kishte pasion takimet me eruditin autodikakt Sherif Vocën dhe mrekullohej gjatë bisedave me të. Jo rrallë, takimet me Vocën, që shquhej me lukun e tij për plisin e bardhë dhe çizmet e gjata ushtarake italiane, përfundonin mirë. Pas çdo takimi, ndërhynte këshilltari politik Ivo Andriq, i cili gjithmonë ishte paranojak sa herë mbreti i tij takohej me “Robin Hudin” shqiptar, pasi i pari jo rrallë binte në karremin e këtij të fundit.

Ishte Andriqi ai, i cili për aq sa shquhej në fushën e letërsisë, po aq shquhej për finesat e larta politike, si dhe për sëmundjen e tij për zhbërjen e shqiptarëve.

Të paktën në dekadën e fundit nuk na ka rënë të dëgjojmë për ndonjë këshilltar politik në Kosovë, që do ta ketë nxjerrë shefin e tij nga bataku i gabimeve, derisa gabimet në skenën politike në Kosovë nuk ishin të vogla. Ndoshta kanë ndodhur, por ja që botërisht nuk kemi dëgjuar...