Maduro nga shofer autobusi në tri herë president i Venezuelës
Nga shofer autobusi në president: Nicolas Maduro, sundimtari i Venezuelës, në krye të një represioni mizor dhe i kapur nga Pentagoni së bashku me gruan e tij, Cilia Flores gjatë një sulmi ajror në Karakas, ishte shefi ekzekutiv i Venezuelës me shërbimin më të gjatë në historinë politike të vendit.
I njohur gjithashtu për rolet e tij si zëvendës, ministër i Jashtëm dhe zëvendëspresident gjatë qeverive të Hugo Chávez – i cili e caktoi atë si pasardhës të tij në vitin 2012 – udhëheqësi e zhyti vendin e Amerikës së Jugut në një krizë ekonomike rekord, me PBB-në që ra me 80% në 10 vjet, inflacionin që tejkaloi 500% dhe një valë të paparë imigracioni.
Kreu i shtetit e filloi karrierën e tij politike si fëmijë, i inkurajuar nga babai i tij, Nicolás Maduro Garcia, një ekonomist dhe themelues i partive socialiste.
I lindur në lagjen ”Los Chaguaramos” të Karakasit në vitin 1962 në një familje kolumbiane, Maduro tashmë merrte pjesë në demonstrata dhe fushata zgjedhore në vetëm pesë vjeç.
Nëna e tij, duke e parë të vishte rrobat e një djaloshi altari, donte që ai të bëhej prift.
Në shkollën e mesme ”José Avalos”, udhëheqësi u interesua për Teologjinë e Çlirimit, një degë progresive e Kishës Katolike, dhe në vitin 1980, në moshën 18 vjeç, ai u bashkua me Lidhjen Socialiste Marksiste-Leniniste.
Ndër themeluesit e lëvizjes ishte Jorge Antonio Rodríguez, babai i zëvendëspresidentes aktuale Delcy dhe kreut të Asamblesë Kombëtare Jorge Rodríguez. Me këtë grup, presidenti mori një bursë, duke studiuar në Kubë.
Edhe pse karriera e tij si sindikalist dhe shofer autobusi nuk sugjeroi ngritjen e tij, ishte fushata për të liruar Hugo Chávez, pas grushtit të shtetit të dështuar në vitin 1992, që shënoi një pikë kthese për Maduron.
Ishte në këtë kontekst që bolivariani takoi avokaten Cilia Flores, e cila u bë partnerja dhe aleatja e tij politike, një bashkim që u vulos me martesë në vitin 2013, kur ai u ngjit në udhëheqjen e vendit dhe Celia fitoi titullin “prima combatante”.
Por, qeveria e Maduros, e cila gjatë fushatës së fundit zgjedhore në vitin 2023 mori nofkën “Gallo Pinto”, është shënuar, që nga fillimi, nga momente dhune të madhe, me shtypjen e përgjakshme të lëvizjeve studentore.
Në vitin 2018, ai fitoi një mandat të dytë në një votim të konsideruar të paligjshëm nga pjesa më e madhe e bashkësisë ndërkombëtare, dhe bëri të njëjtën gjë përsëri në vitin 2023, me pamundësinë e kandidaturës për kundërshtaren e tij, Maria Corina Machado, udhëheqëse e partisë kryesore të opozitës së vendit, PUD, dhe fituese e fundit e çmimit Nobel për Paqen.
Sipas burimeve venezueliane në mërgim, Maduro dhe gruaja e tij u larguan në një “dalje të negociuar” me Shtëpinë e Bardhë./atsh
