Pse mbështetja mes grave rrit mirëqenien mendore?

Imagjinoni dy gra që ecin në të njëjtën rrugë, por në kahe të kundërta, të ngarkuara me peshën e padukshme të një dite të gjatë. Në një botë të ndërtuar mbi rivalitetin, ato do të shkëmbenin një vështrim matës, një skaner të shpejtë që kërkon të gjejë tek tjetra një rrudhë më shumë, një veshje më pak të rregullt apo një shenjë lodhjeje, thjesht për të ushqyer me thërrime atë ego që lëngon nga pasiguritë tona.

Ky është momenti kur ajri rëndohet. Është fryma e ftohtë e krahasimit që na lë të vetmuara edhe në mes të turmës. Por, ekziston një skenar tjetër, ai që shpëton shpirtin.

Është momenti kur njëra i buzëqesh tjetrës pa asnjë arsye, ose kur një e panjohur ndalon për të ndihmuar tjetrën me një karrocë fëmije në shkallët e metrosë, duke i thënë me sy se “edhe unë kam qenë kështu si ti”. Kjo shkëndijë solidariteti është si piperi që djeg maskat e konkurrencës së rreme. Në këtë akt të thjeshtë përditshmërie, ne pushojmë së qenët ishuj të izoluar që luftojnë për të mbetur mbi ujë. Kur ne zgjedhim të jemi pasqyra ku tjetra sheh vlerën e saj dhe jo mangësitë tona, ndodh një thyerje e madhe e ankthit ekzistencial. Nuk është thjesht mirësjellje, por një akt rebelimi ndaj vetmisë, një dritare e hapur që lejon oksigjenin e mirëkuptimit të hyjë në dhomat e mbyllura të mendjes sonë, duke na kujtuar se mirëqenia jonë nuk rritet duke rrëzuar tjetrën, por duke gjetur prehje në forcën e përbashkët.

Në peizazhin kompleks të marrëdhënieve njerëzore, dinamika mes grave shpesh është portretizuar përmes thjerrëzës së ngushtë të rivalitetit, një mbetje kjo e konstrukteve sociale që i shihnin burimet e suksesit si të kufizuara. Megjithatë, psikologjia bashkëkohore e zhvendos fokusin drejt një të vërtete më transformuese. Solidariteti femëror nuk është thjesht një akt mirësie, por një mekanizëm biologjik dhe psikologjik që shërben si mburojë për shëndetin mendor. Kur gratë zgjedhin mbështetjen në vend të krahasimit, ato aktivizojnë atë që psikologia e Harvardit, Shelley Taylor, e quan përgjigjja “Kujdesu dhe Miqësohu”.

Ndryshe nga reagimi klasik “lufto ose ik” që nxitet nga adrenalina, kjo qasje liron oksitocinën, e cila ul nivelet e stresit dhe krijon një ndjesi sigurie neurologjike.

Në përditshmërinë tonë, kjo përkthehet në kalimin nga një “mentalitet mungese”, ku suksesi i tjetrës shihet si kërcënim, në një “mentalitet të pasur”. Sipas teorisë së krahasimit social të Leon Festinger, rivaliteti lind kur ne e përdorim tjetrin si matës për vlerën tonë, shpesh duke rënë në grackën e zilisë që gërryen vetëbesimin. Por, duke aplikuar parimet e psikologjisë afirmative, solidariteti e kthen suksesin e një kolegeje apo mikjeje në një provë të mundësisë, jo në një dëshmi të dështimit tonë personal. Ky lloj bashkëpunimi redukton ndjeshëm ankthin social dhe izolimin, dy nga faktorët kryesorë që ushqejnë depresionin.

Kur një grua gjen tek tjetra një aleate që kupton sfidat e balancimit të karrierës me jetën private apo presionet estetike, barra emocionale ndahet, duke e bërë më të lehtë procesimin e traumave dhe sfidave të vogla ditore. Autore si Brené Brown theksojnë se cenueshmëria e ndarë brenda një rrethi mbështetës është antidoti i turpit. Kur ne flasim hapur dhe gjejmë mirëkuptim, fuqia e mendimeve vetë-kritike venitet.

Rritja e mirëqenies mendore përmes solidaritetit vjen nga ndërtimi i një “kapitali social” që ofron qëndrueshmëri.

Në fund të fundit, rivaliteti na mban të bllokuara në një luftë rraskapitëse me pasqyrat, ndërsa solidariteti na lejon të thyejmë pasqyrën për të parë horizontin, duke kuptuar se lulëzimi i tjetrës nuk e pakëson dritën tonë, por përkundrazi, e ndriçon rrugën për të gjitha. /oranews