Stresi në fëmijëri mund të lërë gjurmë afatgjata në tru
Një studim i ri nga studiues të Washington University School of Medicine ka hedhur dritë mbi mënyrën se si përjetimet stresuese gjatë fëmijërisë mund të ndikojnë në funksionimin e trurit edhe shumë vite më vonë.
Fëmijëria dhe adoleshenca janë periudha kur truri zhvillohet me shpejtësi. Për këtë arsye, ekspozimi ndaj stresit të fortë ose të përsëritur gjatë këtyre viteve mund të ndikojë në mënyrën se si krijohen dhe funksionojnë lidhjet ndërmjet qelizave nervore, shkruan Washington University School of Medicine, transmeton Gazeta Shneta.Studiuesit kanë identifikuar mekanizma biologjikë përmes të cilëve stresi i hershëm mund të ndryshojë mënyrën se si qelizat e trurit reagojnë ndaj stresit. Këto ndryshime mund të ndikojnë në sistemet që kontrollojnë emocionet, reagimin ndaj situatave stresuese dhe përshtatjen ndaj ndryshimeve të mjedisit.
Sipas studiuesve, efektet e stresit të hershëm nuk kufizohen domosdoshmërisht në periudhën e fëmijërisë. Ndryshimet biologjike të shkaktuara nga përvojat stresuese mund të ndikojnë në mënyrën se si truri përballet me stresin edhe në moshë madhore.
Kjo mund të ndihmojë në shpjegimin e lidhjes që është vërejtur në studime të ndryshme mes përvojave të vështira gjatë fëmijërisë dhe rrezikut më të lartë për probleme të shëndetit mendor, përfshirë çrregullimet e humorit dhe ankthin.
Megjithatë, studiuesit theksojnë se përjetimi i stresit në fëmijëri nuk do të thotë se një person do të zhvillojë patjetër një çrregullim psikik. Shëndeti mendor ndikohet nga një kombinim kompleks faktorësh gjenetikë, biologjikë, socialë dhe mjedisorë. Mbështetja familjare, marrëdhëniet e shëndetshme dhe një mjedis i sigurt mund të luajnë rol të rëndësishëm në mënyrën se si fëmijët përballen me përvojat stresuese.
Studiuesit shpresojnë se kuptimi më i mirë i këtyre mekanizmave mund të ndihmojë në identifikimin e hershëm të fëmijëve që mund të jenë më të rrezikuar dhe në zhvillimin e ndërhyrjeve që mund të zbusin pasojat afatgjata të stresit në tru.
